ಶ್ವಾನ ಹೇಳಿದ ಭವಿಷ್ಯ

 

ಧರ್ಮಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ  ಲಕ್ಷದೀಪೋತ್ಸವ.ಅಕ್ಕನ ಮಗಳು ತುಂಬಾ ಖುಷಿಯಲ್ಲಿದ್ದಳು. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದ ಮೇಲೆ ಏನೇನು ಮಾಡಬೇಕು, ತಿನ್ನಬೇಕು ಎಂಬ ಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ದೊಡ್ಡ ಸ್ವರದಲ್ಲಿ ಹೇಳುತ್ತ್ತಿದ್ದಳು. "ಮೆಲ್ಲಗೆ ಹೇಳು" ಎಂದರೂ, ಲೌಡ್ ಸ್ಪೀಕರ್ ಸಣ್ಣದಾಗುವುದಿಲ್ಲ  ಎಂಬುದು ನನಗೆ ತಿಳಿಯದ ವಿಷಯವೇನಲ್ಲ. ಹಿಂದಿನ ದಿನವೇ ಜ್ವರ ಬಂದ ಕಾರಣ ಐಸ್ ಕ್ರೀಮ್ ತಿನ್ನಬೇಡ ವೆಂದು ಪದೇ ಪದೇ ನೆನಪಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಎಂದಿನಂತೆ "ಹೇಳಿದ್ದನ್ನೇ ಹೇಳಬೇಡ" ಎನ್ನಲಿಲ್ಲ. "ಓ...ಕೆ.. ಚಿಕ್ಕಮ್ಮ" ನಾಟಕೀಯವಾಗಿ ನುಡಿದಳು. ಹೋಗಿದ್ದೂ ಆಯಿತು. ಹಿಂತಿರುಗಿ ಬಂದದ್ದೂ ಆಯಿತು. ಏನೆಲ್ಲಾ ಮಾಡಿದೆ, ನೋಡಿದೆ, ತಂದೆ, ತಿಂದೆ ಇವುಗಳ ಸವಿಸ್ತಾರ ವರದಿಯೂ ಆಯಿತು.  ನನಗೆ ಗೋಭಿ ಮಂಚೂರಿ ಕಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದಳು. ತಂದ  ಬಿಲ್ಲು,ಬಾಣದ ಆಟಿಕೆಯೊಂದಿಗೆ ಆಡುತ್ತಿದ್ದವಳು ಪಕ್ಕನೆ "ಚಿಕ್ಕಮ್ಮ ಈ ಸರ್ತಿ  ನಾಯಿಯೊಂದು ಭವಿಷ್ಯ ಹೇಳುತ್ತಿತ್ತು.  ನಾವು ಕೇಳಲು  ಹೋಗಿದ್ದೆವು" ಎಂದಳು. "ಏನೆಲ್ಲಾ ಹೇಳಿತು?" ಎಂದೆ.  " ಫಸ್ಟ್ ಕ್ವೆಶ್ಚನ್ ಏನಂದ್ರೆ ಯಾರು ಸ್ಕೂಲಲ್ಲಿ ಫುಲ್ ಮಾರ್ಕ್ಸ್ ತೆಗೀತಾರೆ, ಹೋಮ್ ವರ್ಕ್  ಮಾಡ್ತಾರೆ" ಅಂತ ಅದರ ಓನರ್ ಕೇಳಿದ. ನಾಯಿ ನನ್ನತ್ರ ಬಂದು ನಿಂತಿತು" "ಮತ್ತೆ?" ಎಂದೆ. "ಮತ್ತೆ ಕೇಳಿದ, ಯಾರು ಗಂಡನ ಹತ್ತಿರ ತುಂಬಾ ಖರ್ಚು ಮಾಡಿಸ್ತಾರೆ ಅಂತ , ಅಮ್ಮನ ಹತ್ತಿರ ನಿಂತಿತು" "ಮತ್ತೆ?"  "ಮತ್ತೆ ಏನೇನೋ ಕೇಳಿದ. ಬೇರೆಯವರತ್ರ ನಿಲ್ಲುತ್ತಿತ್ತು.  ಕಡೆಗೆ ತುಂಬಾ ಶ್ರೀಮಂತ ಮಾವ ಸಿಗುವ ವ್ಯಕ್ತಿ ಯಾರು? ಅಂತ ಕೇಳಿದಾಗ ಪುನ: ನನ್ನತ್ರ ಬಂದು ನಿಂತಿತು."  ನಗು ತಡೆಯಾಗಲಿಲ್ಲ ನನ್ನಿಂದ.  ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಬಿಟ್ಟು  ಅವಳೆಂದಳು 
" ಮೊದಲ ಮತ್ತೆ ಎರಡನೇ ಕ್ವೆಶ್ಚನ್ ಗೆ ನಾಯಿ ಆನ್ಸರ್ ಸರಿ. ಮೂರನೇ ಆನ್ಸರ್ ತಪ್ಪು."  ನಾನಂದೆ "ಅದು ಹೇಗೆ ಹೇಳ್ತಿ?" " ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಫುಲ್ ಮಾರ್ಕ್ಸ್   ತೆಗೆಯುವುದು, ಹೋಮವರ್ಕ್ ಮಾಡುವುದು ಅದು ಸರಿ. ಅಮ್ಮ, ಅಪ್ಪನ ಹತ್ರ ಖರ್ಚು  ಮಾಡಿಸುವುದು ಅದೂ ಸರಿ. ಆದ್ರೆ  ಶ್ರೀಮಂತ ಮಾವ ಸಿಗುವುದು ಅದು ತಪ್ಪು. ನನಗೆ ಮಾವನೇ ಇಲ್ಲವಲ್ಲ " ತನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಂಡಳು. "ಅದು ಈಗಿನ ವಿಷಯ ಹೇಳಿದ್ದಲ್ಲ, ಮುಂದೆ ನಡೆಯುವುದನ್ನು ಹೇಳಿದ್ದು" ಎಂದೆ ನಗುತ್ತಾ . ನನ್ನನ್ನೇ ಮಿಕಿ ಮಿಕಿ ನೋಡಿದ ಅಕ್ಕನ ಮಗಳಿಗೆ ಏನೂ ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಎಂದಿನಂತೆ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಮಳೆ ಸುರಿಸದೆ  ಬಾಣ ಬಿಡುವುದರಲ್ಲಿ ತಲ್ಲೀನಳಾದಳು.       

ಕಾಮೆಂಟ್‌ಗಳು

ಕಾಮೆಂಟ್‌‌ ಪೋಸ್ಟ್‌ ಮಾಡಿ

ಈ ಬ್ಲಾಗ್‌ನ ಜನಪ್ರಿಯ ಪೋಸ್ಟ್‌ಗಳು

ಆಪತ್ಬಾಂಧವ

ಇಮೇಜ್
ನಾಯಿ ಒಂದೇ ಸಮನೆ ಬೊಗಳಲಾರಂಭಿಸಿತು. ಯಾರಿರಬಹುದೆಂದು ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದು ನೋಡಿದಳು ವಿನಯ.  ಅಂಚೆಯವನು ಪತ್ರವೊಂದನ್ನು ಇರಿಸಿ ಹೋಗಿದ್ದ. ತೆರೆದು ನೋಡಿದಳು. ಖ್ಯಾತ ಲೇಖಕ ದಿವಾಣಜಿ ಅವರ ಜನ್ಮ ದಿನದ ಪ್ರಯುಕ್ತ ಏರ್ಪಡಿಸಲಾಗಿದ್ದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವೊಂದರ ಆಹ್ವಾನ ಪತ್ರಿಕೆಯಾಗಿತ್ತು. ಅದರೊಂದಿಗೆ ಇರಿಸಿದ್ದ ಪತ್ರವನ್ನು ಬಿಡಿಸಿ ಓದಿದಳು. “ಕು| ವಿನಯ ಅವರು ದಿವಂಗತ ದಿವಾಣಜಿ ಅವರ ಸ್ಮರಣೆಯ ಪ್ರಯುಕ್ತ ಏರ್ಪಡಿಸಿದ್ದ ಕಥಾ ಸ್ಪರ್ಧೆಯಲ್ಲಿ ತೃತೀಯ ಬಹುಮಾನವನ್ನು ಗಳಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಸಮಾರಂಭಕ್ಕೆ ಬಂದು ಸನ್ಮಾನಾದಿಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕಾರ ಮಾಡಬೇಕಾಗಿ ವಿನಂತಿ”. “ಅಮ್ಮಾ.. ನಾನು ಬರೆದು ಕಳಿಸಿದ ಕಥೆಗೆ ಬಹುಮಾನ ಬಂದಿದೆ” ಸಂತಸದಿಂದ ವಿನಯಳ ಸ್ವರ ದೊಡ್ಡದಾಯಿತು. “ಹೌದಾ? ಎಷ್ಟನೇ ಬಹುಮಾನ? ಎಲ್ಲಿ ಕೊಡ್ತಾರೆ? ಯಾವಾಗ?” ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಸುರಿಮಳೆಗೈದ ವಿನಯಳ ತಾಯಿ ಕವಿತಾ, ಪತ್ರವನ್ನು ಕೈಯಿಂದ ಹಿಡಿದೆಳೆದು ಓದಲಾರಂಭಿಸಿದಳು. “ಓ! ತೃತೀಯ ಬಹುಮಾನ ಬಂದಿದೆ. ಪರ್ವಾಗಿಲ್ಲ. ಆದ್ರೆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಸ್ಥಳ ಮಾತ್ರ ಮುಂಬಯಿ, ಡೊಂಬಿವಿಲಿ ಪೂರ್ವ ಅಂತ ಉಂಟಲ್ಲ. ಹೇಗೆ ಹೋಗುವುದು? ಅಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಗುರ್ತದವರು ಅಂತ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲಲ್ಲ. ಅಪ್ಪನತ್ರ ಕೇಳ್ಬೇಕಷ್ಟೇ”. ಅಷ್ಟು ಹೇಳಿದ್ದೇ ತಡ ವಿನಯಳ ಉತ್ಸಾಹ ಇಳಿಯಿತು. “ಹೌದಲ್ಲ, ಅಂಜನಕ್ಕ ಇದ್ದಿದ್ರೆ ಒಳ್ಳೇದಿತ್ತು. ಆದ್ರೆ ಅವಳು ಮುಂಬೈಯಿಂದ ಯು.ಎಸ್ ಹೋದಳಲ್ಲಾ" ಮನದಲ್ಲಿ ಅಂದುಕೊಂಡಳು. “ಅಪ್ಪನತ್ರ ಕಾಮತ್ ಅವರತ್ರ ಕೇಳಲ...
ಇನ್ನಷ್ಟು ಓದಿ

ಜಾನಕಿ ಮತ್ತು ಅವಳ ನಾಯಿ

ಬೆಳಗ್ಗಿನ ಉಪಹಾರ ಮುಗಿಸಿ ಎಂದಿನಂತೆ ಹೊರಗೆ ಬಂದು ನೋಡುತ್ತೇನೆ   ಜಾನಕಿಯ ನಾಯಿ ನೆರೆ ಮನೆಗೆ ಬಂದಿದೆ. “ಇದು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ? ಜಾನಕಿ ಇಲ್ಲವಲ್ಲ, ಮತ್ತೆ ಅವಳ ನಾಯಿ ಹೇಗೆ ಬಂತು?” ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಗಮನಿಸಿದಾಗ ಜಾನಕಿ ನಿಂತಿರುವುದು ಕಂಡಿತು. ಇಲ್ಲಿದೆ ಜಾನಕಿ ನಾಯಿ ಬಂದಿರುವ ಗುಟ್ಟು. “ಅವಳು ಬರದೆ ತಿಂಗಳಾಯಿತಲ್ಲ, ಇವತ್ತು ಬಂದಳೇನು?” ಎಂದುಕೊಂಡೆ. ಜಾನಕಿ ನೆರೆಮನೆಗೆ ಬರುವ ಕೆಲಸದವಳು. ಅವಳೊಂದಿಗೆ ಬಂದು, ಅವಳೊಡನೇ ಇದ್ದು,ಸಂಜೆ ಯಥಾವತ್ ಅವಳೊಡನೇ ಹಿಂತಿರುಗುವುದು ಅವಳ ನಾಯಿಯ ನಿತ್ಯದ ದಿನಚರಿ. ಇಂತಿಪ್ಪ ಜಾನಕಿಯ ನಾಯಿಯೇನು ಪೊಮೊರಿಯನ್,ಲ್ಯಾಬ್ರಡಾರ್, ಜರ್ಮನ್ ಶೆಫ಼ರ್ಡ್ ಅಥವಾ ಇನ್ನಿತರ ಹೆಸರುವಾಸಿ ತಳಿಯದ್ದಲ್ಲ. ಪಕ್ಕಾ ಲೋಕಲ್ ಕಂತ್ರಿ ನಾಯಿ. ಮುದ್ದು ಮುದ್ದಾಗಿ ಇರುವುದೇ ಎಂದರೆ ಅದೂ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ಸ್ವಾಮಿ ನಿಷ್ಠೆಯ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಯಾವ ತಳಿಯ ನಾಯಿಗೂ ಕಮ್ಮಿ ಇಲ್ಲ ಎನ್ನಬಹುದು. ತನ್ನ ಒಡತಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆಂದು  ಎಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಾಳೋ ಆ ಮನೆಯೇ ಅದರ ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ವಾಸಸ್ಥಾನ.   ಶಿಸ್ತಿನ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಜಾನಕಿಯ ನಾಯಿ ತುಂಬಾ ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟು. ತನ್ನ ಒಡತಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಒಂದಿಂಚೂ ಅತ್ತಿತ್ತ ಸರಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಕಣ್ಣಂಚಿನಲ್ಲಿ ಸನ್ನೆ ಮಾಡಿ ಸ್ನೇಹಿತೆಯನ್ನು(ನಾಯಿ) ತನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಕರೆಸಿಕೊಂಡು ಚೂರು ಹೊತ್ತು ಆಟ ಆಡಿ, ನಂತರ ನಿದ್ದೆ ಹೋಗುತ್ತದೆ.             ...
ಇನ್ನಷ್ಟು ಓದಿ

ಅಂತೂ ನಾನೂ ಒಂದು ಕವನ ಬರೆದೆ

ದೀಪಾವಳಿ ಹತ್ತಿರ ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ನಾಲ್ಕಾರು ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಕಥಾ ಸ್ಪರ್ಧೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಕಥೆ ಬರೆಯುವ ಕೆಲಸ ಶುರು. ಕಥೆ ಬರೆಯಬೇಕೆಂದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಇರಬೇಕು. ಕಲ್ಪಿಸಬೇಕು, ಕಲ್ಪನೆ ದ್ರಶ್ಯವಾಗಿ ಮನಃಪಟಲದಲ್ಲಿ ಹರಿಯಬೇಕು. ಆ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ನಾನೂ ಒಂದು ಪಾತ್ರವಾಗಿ ಇರಬೇಕು. ಓದುಗಳಾಗಿ ವ್ಹಾ ವ್ಹಾ ಎನ್ನಬೇಕು. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಆದರೆ ಮಾತ್ರವೇ ಬರೆದ ಕಥೆ ತ್ರಪ್ತಿ ತರಲು ಸಾಧ್ಯ. ಹೀಗೆ ನಡೆದ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಅವಲೋಕಿಸುತ್ತಾ, ಪಾತ್ರಗಳನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿ ಒಂದು ಕರಡು ಪ್ರತಿ ತಯಾರಾಯಿತು. ಅದೇ ಪ್ರತಿ ಅಂತಿಮ ಪ್ರತಿಯಾಗುವಾಗ ಮತ್ತೊಂದಿಷ್ಟು ತಿದ್ದುಪಡಿ. ಇದರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಬರೆದ ಕಥೆ ಏನೆಂದು ತಿಳಿಯಲು ಅಮ್ಮ ಮಾಡುವ ವ್ಯರ್ಥ ಪ್ರಯತ್ನ. ನನ್ನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಕುಳಿತ ಅಮ್ಮನಿಗೂ ತಾನೂ ಏಕೆ ಏನಾದರೂ ಬರೆಯಬಾರದು ಎನಿಸಿತು. ಆಗ ಕಂಡಿತು ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಒಂದು ಕವನ ಸ್ಪರ್ಧೆ. "ಏ, ಈ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಒಂದು ಕವನ ಸುಲಭವಾಗಿ ಬರೆಯಬಹುದು. ನೀನೇಕೆ ಬರೆಯಬಾರದು?" ನಾನೋ ಕವನದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಸೊನ್ನೆ . ಓದಲು ಇಷ್ಟವಿದ್ದರೇನು,ಬರೆಯಲು ಬರಬೇಕಲ್ಲ. ಬೇರೆಯವರು ಬರೆದದ್ದನ್ನು ನೋಡಿ ಎಷ್ಟೋ ಸಲ ಬರೆಯಬೇಕು ಅಂತ ಅನಿಸಿದ್ದಿದೆ. ಪದಗಳು ಮೂಡುವುದಿಲ್ಲ. ಚಿತ್ರ ನೋಡಿದೆ, ಏನೂ ತೋಚಲಿಲ್ಲ "ಅಯ್ಯೋ, ನನ್ನಿಂದಾಗದು. ಇಲ್ಲಿ ಕಥೆಗೆ ಶೀರ್ಷಿಕೆ ಸಿಗದೆ ಪೇಚಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ, ಕವನ ಬರೆಯಬೇಕಂತೆ". "ಆಯ್ತು, ನೀನು ಬರೀಬೇಕು ನಾನೇ ಬರ...
ಇನ್ನಷ್ಟು ಓದಿ