ಅಂತರಾಳ

ದೀಪಾವಳಿ ಹತ್ತಿರ ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ನಾಲ್ಕಾರು ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಕಥಾ ಸ್ಪರ್ಧೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಕಥೆ ಬರೆಯುವ ಕೆಲಸ ಶುರು. ಕಥೆ ಬರೆಯಬೇಕೆಂದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಇರಬೇಕು. ಕಲ್ಪಿಸಬೇಕು, ಕಲ್ಪನೆ ದ್ರಶ್ಯವಾಗಿ ಮನಃಪಟಲದಲ್ಲಿ ಹರಿಯಬೇಕು. ಆ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ನಾನೂ ಒಂದು ಪಾತ್ರವಾಗಿ ಇರಬೇಕು. ಓದುಗಳಾಗಿ ವ್ಹಾ ವ್ಹಾ ಎನ್ನಬೇಕು. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಆದರೆ ಮಾತ್ರವೇ ಬರೆದ ಕಥೆ ತ್ರಪ್ತಿ ತರಲು ಸಾಧ್ಯ. ಹೀಗೆ ನಡೆದ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಅವಲೋಕಿಸುತ್ತಾ, ಪಾತ್ರಗಳನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿ ಒಂದು ಕರಡು ಪ್ರತಿ ತಯಾರಾಯಿತು. ಅದೇ ಪ್ರತಿ ಅಂತಿಮ ಪ್ರತಿಯಾಗುವಾಗ ಮತ್ತೊಂದಿಷ್ಟು ತಿದ್ದುಪಡಿ. ಇದರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಬರೆದ ಕಥೆ ಏನೆಂದು ತಿಳಿಯಲು ಅಮ್ಮ ಮಾಡುವ ವ್ಯರ್ಥ ಪ್ರಯತ್ನ. ನನ್ನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಕುಳಿತ ಅಮ್ಮನಿಗೂ ತಾನೂ ಏಕೆ ಏನಾದರೂ ಬರೆಯಬಾರದು ಎನಿಸಿತು. ಆಗ ಕಂಡಿತು ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಒಂದು ಕವನ ಸ್ಪರ್ಧೆ. "ಏ, ಈ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಒಂದು ಕವನ ಸುಲಭವಾಗಿ ಬರೆಯಬಹುದು. ನೀನೇಕೆ ಬರೆಯಬಾರದು?" ನಾನೋ ಕವನದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಸೊನ್ನೆ . ಓದಲು ಇಷ್ಟವಿದ್ದರೇನು,ಬರೆಯಲು ಬರಬೇಕಲ್ಲ. ಬೇರೆಯವರು ಬರೆದದ್ದನ್ನು ನೋಡಿ ಎಷ್ಟೋ ಸಲ ಬರೆಯಬೇಕು ಅಂತ ಅನಿಸಿದ್ದಿದೆ. ಪದಗಳು ಮೂಡುವುದಿಲ್ಲ. ಚಿತ್ರ ನೋಡಿದೆ, ಏನೂ ತೋಚಲಿಲ್ಲ "ಅಯ್ಯೋ, ನನ್ನಿಂದಾಗದು. ಇಲ್ಲಿ ಕಥೆಗೆ ಶೀರ್ಷಿಕೆ ಸಿಗದೆ ಪೇಚಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ, ಕವನ ಬರೆಯಬೇಕಂತೆ". "ಆಯ್ತು, ನೀನು ಬರೀಬೇಕು ನಾನೇ ಬರ...